Po CTMP nadszedł czas na najbardziej wyczekiwaną rundę sezonu – rundę długodystansową na Road America. Choć zapowiedź była świetna, czy IMSA spełniła oczekiwania kibiców?
Kwalifikacje
W obu klasach GT był to dzień nowości. Pole Position padło łupem AF Corse #21, które uczestniczy tylko w MEC. Lilou Wadoux wypracowała swoje okrążenie blisko końca sesji, pomimo drugiego treningu odbywającego się w deszczu. Jest ona drugą zawodniczką, która startuje w IMSA WeatherTech SportsCar Championship w tym sezonie, jak i drugim kierowcą płci żeńskiej na Pole Position w ten weekend, wraz z Hannah Grisham w Michelin Pilot Challenge.
W GTD PRO dominowały auta Porsche. Pierwotnie, to Manthey #912 zbierało się na pierwsze pole startowe, lecz usunięcie okrążenia Klausa Bachlera przez limity toru pozwoliły Harry King’owi sięgnąć po pierwsze miejsce. Rywalizacja od Paul Miller Motorsports #1 i Corvette Racing #3 nie wystarczyła, aby zagrozić AO Racing #77.
LMP2 dołączyło do klas GT z nowościami. Na przodzie znalazł się Daniel Goldburg z United Autosports #22, dla którego to pierwsze pole position w tym sezonie. O 0.262 minęło się z nim #52 Bryan Herta Autosports by PR/1. Inter Europol Competition #43 znalazło się na trzecim miejscu, a AO Racing #99, zwycięzcy z 2025, na czwartej lokacie.
GTP nie przyniosło żadnej niespodzianki. Polesitter z 2025, Acura #93 Meyer Shank Racing, ponownie to zrobiła i znalazła się na pierwszym miejscu. Wraz z Acurą #60, Yelloly i Blomqvist obsadzili pierwszy rząd na Road America. Lider klasyfikacji, Jack Aitken, znalazł się ze swoim Cadillakiem Whelen #31 na szóstym miejscu.
To, co nazywamy wyścigiem
Pomimo wysokich oczekiwań po ubiegłorocznym wyścigu, tegoroczny nie odbiegał od standardów, jakie poznaliśmy rok temu. Pierwszy wypadek odbył się w przeciągu dwudziestu minut – Sheena Monk, jadąca Mustangiem Myers Riley Motorsports #16 z Tobiasem Lutke z TDS Racing #11. Był to nasz pierwszy DNF, a ułożenie stawki i uporządkowanie incydentu zajęło około pół godziny. Wraz z wznowieniem wyścigu, Daniel Goldburg obrócił się i prawie rozbił swoich rywali przy powrocie na tor.
Następny wypadek również zawierał auto LMP2. Jon Field rozbił się w jednym z zakrętów z dosyć sporym impetem, co wywołało kolejne FCY. Po minięciu kolejnego cyklu neutralizacji, ponownie restart przyniósł chaos. Wypadek w LMP2 zawierał pięć samochodów – #79 JDC Motorsports, #18 ERA Motorsports, #22 i #2 United Autosports, #8 Tower Motorsports – lecz wszystkie się pozbierały przed zawołaniem FCY. Incydent został uznany za „nie do rozstrzygnięcia” przez Stewardów.
Pomiędzy powyższym incydentem a kolejnym FCY minęło około pół godziny. Tym razem, Conquest Racing #34 obróciło się w jednym z ciasnym zakrętów. Biało-Niebieskie Ferrari 296 GT3 EVO uszkodziło swoje zawieszenie, co zakończyło ich wyścig przedwcześnie. AO Racing i Inter Europol Competition musiały zjechać na awaryjną dolewkę paliwa. Owy zjazd z jakiegoś powodu spowodował karę Stop+60 dla załogi #43, która później została odwołana. Faza zielonej flagi ponownie nie trwała długo, bo Paul Miller Motorsports #1 zderzyło się z barierą. Po jej naprawie, wróciliśmy do wyścigu.
Daleko jeszcze?
Tom Dillmann, który jako pierwszy wsiadł do prototypu LMP2 jako kierowca profesjonalny w tym wyścigu, wyrobił sobie przewagę 20s nad samochodem w drugim miejscu. Kolejna neutralizacja, zawołana na rezultat Porsche Penske Motorsport #6, które utknęło w pułapce żwirowej. Przy wyjeździe z niej uszkodziła ona cement na torze, co wymusiło ekipę IMSA do załatania dziury. Porsche Penske Motorsport #7 i Cadillac Wayne Taylor Racing #40 prawie zderzyły się z pracownikami na torze, co rezultowało w karach Stop+60 dla obu aut.
Wyścig został wznowiony, ale chwilę później znowu poddany neutralizacji przez Corvette Racing #3 zakopaną w pułapce żwirowej. Czas na zegarze wskazywał jedną godzinę do zakończenia, a kierowcy brnęli w najlepsze. Ciśnienie urosło głównie pomiędzy Jackiem Aitkenem a Kevinem Estre, którzy ścierali się między sobą już wcześnej, gdy to manewr pomiędzy nimi posłał #6 w pułapkę żwirową odrobinę wcześniej.
Przedostatni cykl zjazdów został przerwany przez kolejną neutralizację, gdy #120 Wright Motorsports uderzyło w barierę a później wjechało w żwir. Posprzątanie tego wypadku zajęło dłużej z powodu naprawy bariery z opon. Wyścig nie trwał długo pod zieloną flagą, gdyż spore uderzenie #60 Acury Meyer Shank Racing wywołało przedostatnią Full Course Yellow. Była to krótka żółta flaga. Finalne wznowienie wzięło ze sobą sporo ofiar – Estre wyprowadził Aitkena poza tor, co poskutkowało w rozbiciu obu aut po zderzeniu przy dużej prędkości. Równolegle, oba prototypy United Autosports zahaczyły o siebie i spadły w klasyfikacji.
Żółto wszędzie, co to będzie
Wyścig skończył się pod neutralizacją. Klasę GTP wygrało Wayne Taylor Racing #10, z JDC Miller Motorsports i siostrzanym do zwycięzcy #40 na podium. Szczęście ponownie uśmiechnęło się do Inter Europol Competition #43, gdyż jest to ich druga wygrana pod rząd. Drugie miejsce zajął lider mistrzostw, #04 Crowdstrike by APR, a trzecie należało do TDS Racing #11.
Połączone ze złymi wiadomościami o zawieszeniu programu od przyszłego roku, Pfaff Motorsports #9 wygrało w klasie GTD PRO. AO Racing #77 zajęło drugie miejsce, a Corvette Racing #4 trzecie. Winward Racing #57 ponownie wygrało w klasie GTD, z #023 Triarsi Competizione i #068 Car Blanche na trzecim miejscu. Wystąpiło zamieszanie z pozycją ich i DragonSpeed #81, co pozwoliło zespołowi Eltona Juliana odbyć ceremonię na podium pomimo czwartego miejsca. Klasyfikacja nie jest oficjalna, gdyż incydent #6 i #31 na moment publikacji nadal jest przeglądany.
Standardy wyścigu były bardzo poniżej oczekiwań, co nie zachwyciło kibiców. Następna runda będzie zawierać tylko samochody GT na VIR. Wiele osób ma nadzieje, że owy wyścig przebiegnie płynniej, niż Road America. Prowizoryczną klasyfikację wyścigu możecie zobaczyć tutaj.
Źródła: Oficjalny przekaz IMSA na Youtube, IMSA.COM, Oficjalne konto Inter Europol Competition na X
